Egill Almar Ágústsson hefur á síðustu misserum vakið athygli fyrir skrif sín um íslenska krónu, verðtryggingu, vexti og hagvöxt. Hann telur að Ísland standi frammi fyrir miklu stærra efnahagsvandamáli en flestir geri sér grein fyrir: Hagvöxtur á mann hafi verið sáralítill síðasta áratuginn og íslenskt atvinnulíf búi ekki til nægilega mörg ný og vel launuð störf.

Egill vill að Ísland fari í sókn, opni hagkerfið betur fyrir erlendri fjárfestingu og tengist evrópsku efnahagslífi með mun dýpri hætti. Hann telur smæð krónunnar, háa vexti og verðtryggingu skapa óstöðugt og óhagkvæmt viðskiptaumhverfi – og sér aðild að Evrópusambandinu og upptöku evru sem mikilvægan hluta lausnarinnar.

Frosti er ósammála. Hann bendir á sterka stöðu þjóðarbúsins, mikinn vöxt hugverkaiðnaðar, árangur íslenskra útflutningsfyrirtækja og þau mikilvægu stjórntæki sem fylgja eigin gjaldmiðli. Hann telur Ísland geta ráðist gegn verðbólgu, eflt nýsköpun og skapað verðmæt störf án þess að ganga inn í Evrópusambandið.

Úr verður löng og hreinskilin rökræða um ESB og evruna, kosti og galla krónunnar, stöðu íslenska hagkerfisins, erlenda fjárfestingu, háa vexti og fullyrðingar Egils um að bankar og fasteignafélög geti hagnast á verðbólgunni.

Er Ísland í raun að dragast aftur úr umheiminum – eða hefur íslenska hagkerfið sýnt að þjóðin stendur betur utan Evrópusambandsins?